11 Eylül 2009 Cuma

ankara ankara güzel ankara seni görmek her bahtı kara

sizlere ankaradan sesleniyorum ey sayın blog okurlarım.
okurlar diyorum da toplasanız bi elin parmaklarını geçmez. olsun çoğul yine de. zaten herkes okusa bu kadar açık yazamam. kendimi resmiyete sokmaya çalışırım.

hep böyleydim. online oyunlarda bile diğer ittifaklar ile konuşurken anlamsız bir resmiyet çökerdi üstüme. lan o büyük ihtimalle senden küçük. kendinden 3 yaş küçük velede 'siz' diye bahsetmenin ne manası var?

ihl sözlükte de var bu resmiyet. konuşmaya hep siz diye başlıyorum ama konuşma ilerlerse bi anda samimi dille yazıyorum. yani ne resmiyetin ayarını tutturabiliyorum ne de samimiyetin.

mesela msn'de genellikle biriyle yazışmaya başlarken adını büyük falan yzıyorum. tanımıyorum ya daha. anlamsız stres etkisi altına alıyor, daha sonradan lanlı lunlu gidiyorum. belki annesi okuyo, "gızıım arhadaş olma böyleleriynen" diyo ama o insan bana inceliğinden söyleyemiyor. karşımdakini hiç düşünmüyorum. ne pislik insanım ben be!

Hiç yorum yok: